Erakusketaren izenburua idazle palestinar Refaat Alareer-en poematik abiatzen da: palestinarren eguneroko bizitzaren istorio bat kontatzea, munduari erakusten zaizkien izu-irudiez harago. Eta hori egitea haiek eurek museoan utzitako familia-argazkien bidez, beren historiara hurbilketa zuzen eta xumea ahalbidetzen dutenak. Hori da proiektuaren asmoa: ia hogei mila irudiko artxibo erraldoitik, Palestinian Museum Digital Archive (PMDA) bildumako ehun eta hogeita bi argazki hautatu dira.

Artxibo hau pazientziaz bildu da, herri palestinarraren jazarritako memoria gordetzeko — suntsiketak ez die soilik eragiten bizitzei, eraikinei eta azpiegiturei; baita haien existentzia bera egiaztatzen duen dokumentazioari ere. Material gehiena familia palestinarrek egindako dohaintzetatik dator; familiek 1900. urtea baino lehenagotik argazkiak atera izan dituzte beren eguneroko bizitzaz, eta hori funtsezko lekukotza da, indarkeria etengabearen gainetik, munduko edozein herrialdetako pertsonek bezala gozatzen eta arduratzen diren gauza berberez osatutako gizarte baten errealitatea ezagutzeko: zeremoniak, eskolak eta unibertsitatea, jaiak, kale‑bizitza, ikuskizunak… Horiek guztiak daude erakusketan.

Pablo Llorcak komisariatutako erakusketak 1948an hasten du ibilbidea, Nakba urtean —700.000 palestinar beren lurraldetik kanporatu zituztenean— eta gaur egunera arte iristen da.