BEROAREN ZORIA

Basoa galtzeko leku gisa, baina baita agerleku gisa ere. Eco ninfa, besteen hitzak errepikatzera zigortua, berea esan ezinik, besterena islatzen dihardu, besterik gabe. Ura ispilu gisa, aurpegia erakusten duen putzua haren jabe izan gabe, ez oraingoz behintzat. Narcisok bere aurpegiari begiratzen dio, bera dela jakin gabe. Xehetasun horrek ahalbidetzen du, hain zuzen ere, topaketa mistikoa; basoan bakarrik gerta daitekeena, han ez baitago egitura zurrunik eta lege ezagunik.

Ovidiok mito bat utzi zigun, harropuzkeriaren zigor gisa interpretatua, baina zigorretik haratago begiratzen badugu, beste leku batera iritsiko gara, leku sinbolikoago eta inkontzienteago batera: arimarenera, bere sakontasunean, bere amildegian azaltzen dena, zeharkatzea lortu gabe. Narciso ehiztari ehizatua da, bere burua miretsi ondoren, bere isla beste pertsona batena dela uste baitu. Ecok, ninfak, maite du, baina ezin du ehiztariaren arima zeharkatu bere buruarentzat ere itxia badago. Hala ere, ez da hori zentzu erromantikoan irakurri behar, gogatzen gaituen logos gisa baizik, eta, ordainetan, zaurgarritasuna eta isiltasuna baino ez digu eskatzen, nabariarazteko. Narcisok ez du Eco harrokeriagatik arbuiatu, baina oraindik ezin du atzeman hark zer dakarren: anima mundirekin elkartzeko aukera.

Gu Narcisoak gara Mar de Diosen zeramikari begira: testura matea, bizia eta papurtua; bere zeramikan Eco litzateke likatsua dena eta kolore distiratsuak dituena. Ispilua, berriz, pieza batzuk koroatzen dituzten zilar-koloreko katiluetan dago; putzu geldi bat bezala azaleratzen dira, eta bertan bilatzen dugu irudia, eta, geure gisa ezagutzen ez badugu, sorginduta utziko gaitu, harridurak narkotizatuak, jainkotiarra ukitzeko aukerak liluratuak. Ezerk ez digu ziurtatzen xurgatuak izango ez garenik, Narciso bezala, baina hedatzeko behar duguna bai badugu, baldin eta pentsatzen badugu, zeramika baino lehen, piezak buztina baino ez zirela izan; Mar zeramikagileak gorputza eman zion buztinari, eta buztinak erantzun egin zuen. Eta behin bakarrik ez, behin baino gehiagotan baizik, oihartzunak bezala, errealdi bakoitzean, beroaren zoriaren mende, buztina eraldatu egiten da eta, harreman sinbiotiko baten bidez, Mar erabiltzen du gu interpelatzeko.

Ariadna Chez

Montehermoso Kulturuneko Proiektu Artistikoen 2024ko deialdian hautatutako proiektua.

Mar de Dios

Barakaldokoa, Artean lizentziatua eta Zeramikan Masterra: Artea eta Funtzioa EHUn eta Arte eta Sorkuntzako Ikerketako Masterra Madrilgo Unibertsitate Konplutentsean.

Egoiliarra izan da programa hauetan: IDPool, Vista Alegre, Portugal (2018) eta Koganecho Artist Residency, Yokohama, Japonia (2023). Hainbat sari lortu ditu, adibidez: hirugarren Ertibil Bizkaia saria, eta Bizkaiko Foru Aldundiaren, Eusko Jaurlaritzaren eta BilbaoArte fundazioaren bekak.

Bere azken erakusketen artean aipa daitezke: Kore Carreras Múgica galerian, Filet Space Londres-en egindako erakustaldia (Natalia Suárez-ekin batera), Batzuk Tabakaleran (Donostia), partaidetzak Salone del Mobile Milano 2023 erakusketan eta ARCO Lisboa 2024 eta Madrid 2025 (Carreras Múgica galeriarekin batera) ferietan.

Zeramikako nazioarteko hainbat bienaletan parte hartu du, adibidez CERCO (Zaragoza), Manises (Valentzia) eta Open to Art (Galería Officine Saffi, Milan).

2023an Home, Casa, Hasiera argitaratu zen Peio Aguirrerekin eta bere COOP argitaletxearekin lankidetzan, Peio Aguirre, Pilar Blanco eta Estrella de Diego-ren testuekin.

2025eko amaieran Artes de la Tierra erakusketa kolektiboan erakutsiko du bere lana Bilboko Guggenheim museoan, eta 2026ko apirilean Bilboko Rekalde aretoan, Barriek programaren barruan.