Silver Ships lanean, materia arnasa eutsita balego bezala dirudi. Egiturak eta azalek elkarrekin bizi dira etengabeko marruskadura egoera batean, hierarkia argirik gabe eta itzultzeko funtziorik gabe. Ehungintza teknikoak —babesteko, isolatzeko eta eguraldi txarrari aurre egiteko pentsatua— bere jatorrizko xedea galtzen du biltegiaren barrura lekualdatzean, eta Antzinako Ur Biltegiaren arkitekturak galera-egoera bera partekatzen du.

Erakusketak ez du ordena linealik proposatzen, baizik eta elkarren artean lotutako sistema multzo bat, non eskultura bakoitzak indar-eremu bereko aldaera gisa funtzionatzen duen. Metala eta ehuna txandaka aritzen dira forma gidatzen, eteten edo desbideratzen, truke ezegonkor batean sortzen dena.

Piezek hiru tipologia osatzen dituzte: lurrean bermatuak, zutabeei lotuak edo esekiak, betiere tentsioa eta energia aktibo mantenduz. Azal zilarkarak eta haren atzealde ilunak egiturazko gailu gisa jarduten dute: azalak tenkatu egiten du, barrua eta kanpoa nahastu egiten dira, eta forma agerikoa bihurtzen da kontrola eteten den tokian.

Obra bakoitzak bere logika propioari eusten dio eta hari eusten dion presioaren pean jarduten jarraitzen du.

Montehermoso Kulturuneko Proiektu Artistikoen 2025eko deialdian hautatutako proiektua.