Marina Gonzalez Guerreiro (A Guarda, Espainia, 1992). Hainbat ingurunetara (eskultura, bideoa, argazkia edo pintura) egindako hurbilketa instalakor baten bidez, zoriontasunaren ideiaren inguruko imajinario ikonografikoa berrikusten du, eta arreta berezia jartzen du emozioekin eta estresaren kudeaketarekin lotutako fenomenoetan, bai eta natura idealizatu baten eraikuntzan ere. Bere sormen-prozesua materialen metaketatik abiatzen da, estudioa entsegu-espazio bihurtuz, non hainbat jatorritako objektu eta irudiak elkarrekin bizi diren, barru-barruko erritual bat eszenifikatuz. Material prekario eta zaharren bidez eraikitako prezosismoa antzematen da bere praktikan, baita ordenaren eta desordenaren, kontrolaren eta zoriaren, arrazoiaren eta emozioaren arteko oreka bilaketa ere.