"[…] Erika Barahona-k aurkeztutako lana, lehen begiratuan, argazki klasikoen kategorian sailka liteke, giza gaia irudikatzeko moduagatik: atzealde neutroa, aurrez aurreko argazkia, plano ertaina, pertsonaien jarrera hieratikoa, etab. Tratamendu horrek argazkigintzaren beste une batzuk gogorarazten dizkigu, eta bere erreferentzia estetikoen artean August Sander eta Richard Avedon-en lanen ondoan koka genezake. Azken bi horiekin alderatuta, ordea, funtsezko alde bat dago: Erika Barahonaren lanean, argazkietan agertzen diren pertsonekin nolabaiteko harreman edo adiskidetasun maila mantendu du, eta, gainera, guztiak arrazoi beragatik joan dira bere lanlekura.

Erreferentzia horiez gain, bere lanean ageri diren beste elementu giltzarri batzuk ere azpimarratu behar dira. Ez da genero bat, baizik eta begiradaren esperientzia bat: argazki multzo bat, argazkitan agertzen diren subjektuekin izandako harreman desberdinen emaitza gisa aurkezten zaiguna. Emaitza horiek uztartzen dute subjektuak erakutsi nahi zuena eta bere kontroletik ihes egiten zuena, baita Erikak subjektuaren inguruan lortu nahi zuen irudikapena eta enkoadrean kasualitatez agertu zena ere. Kontrolik gabeko elementu sorta bat da, planifikatutakoekin batera, orain ikusle garenok baloratuko ditugun emaitza hauek eskaintzen dizkiguna; eta agian beste elementu batzuk ere gehituko dizkiegu, sortzaileek kontuan hartu ez zituztenak. Modeloaren begiradak harrapatzen gaitu, begirada horrek barne-esperientzia berezi bat agerian utziko balu bezala: hari buruz zerbait irakatsi diezagukeena eta, aldi berean, ezezagunaren begiradarekiko sentitzen dugun lilurarekin harritzen gaituena.

Baina Erikaren lana beste modu batean ere interpreta daiteke, praktika artistiko garaikideenekin lotzen duena eta erretratuaren generoa gainditzen duena. Izan ere, proiektu honekin pertsonaien galeria zabal bat eraikitzen du, guztiak artearen mundukoak; horrek katalogatzearen eta artxiboak osatzearen ideiara garamatza, argazkigintzaren funtzio bat, lehen aipatu dugun bezala, askotan oharkabean pasatzen dena. Artxibo horrek lan metodiko eta etengabea erakusten du, aldez aurretik zehaztutako oinarri batzuekin, eta denborarekin osatu eta aberasten dena. Amaigabea izateko arriskua duen lan mota da: beti egongo baita ezarritako irizpideak betetzen dituen norbait, eta haren irudia katalogo honetara gehitu ahal izango dena.

— Pep Benlloch.