Gorputz geometrikoak erakusketak Eduardo Txillidaren etapa desberdinetatik ibilbide bat egitea proposatzen du, igeltsuzko bere lehen piezetatik, oraindik figuratiboari lotutakoak, izaera arkitektonikoko proiektuetara, non hiru dimentsioko espazioak eratzen dituen.

Erakusketak formatu berri bat inauguratzen du museoan, eta bi artista obra bakar bat aurkeztera gonbidatzen ditu: Nora Aurrekoetxea, zeinaren lanak eskultura gorputzaren, objektuaren eta materiaren arteko harreman-espazio gisa aztertzen duen, eta Larry Bell, argiaren, islaren eta itzalaren inguruan egindako ikerketengatik ezaguna. Pieza hauek erakusketaren ibilbidean txertatzen dira, erakusketaren irakurketa zabaltzen duten esku-hartze puntual gisa.

Bere belaunaldiko beste artista askok bezala, Txillidak artea eskulturatik eraldatu nahi izan zuen, objektu eskultorikoaren haustura bilatu gabe, bere presentzia espazialaren birdefinizio bat baizik. Ikuspegi horretatik, Gorputz geometrikoak erakusketak izaera geometrikoa duen eskultura-objektua eta obrak inguratzen duen espazioarekin ezartzen duen eskala-erlazioa aztertzen ditu.