Au sablier de l'air (Airearen harea-erlojua) lanean, Philippe Herbet argazkilariak —batez ere bere bidaia-sailekin ezaguna— gai pertsonalago eta larriago bati heltzen dio: amaren bizitzaren amaierari, eta haren ondoren aitarenari. Familiaren oroimena, bere poz xumeekin batera, baina baita bakardadea, absentzia, baita dolua ere, aztertzen ditu seme bakarrak, zuhurtzia eta samurtasun handiz.

Irudiek graziazko uneak erakusten dituzte, denboraren harea-erlojuan zehar igarotzen diren argi-zatiak eta arintasun-uneak. Sail honetan, Philippe Herbetek eguneroko bizitzaren xehetasunetan irakurtzeko duen trebetasuna erakusten du, haietatik emozio unibertsala ateratzeko.

Une intimoak ikuspegi partekatu batean eraldatzen dira; bertan, bakoitzak bere oroitzapenak eta bere gabeziak aurki ditzake. Au sablier de l'air lanak, hala, seme-alaben eta gurasoen arteko maitasuna, existentziaren edertasun hauskorra eta argazkigintzak haren arrastoa betiko gordetzeko duen gaitasuna ospatzen ditu.