Bradforden (Yorkshire) jaio zen 1937ko uztailaren 9an, eta Bradford School of Art zein Royal College of Art eskoletan trebatu zen. 1960ko hamarkadaren hasieran pop art britainiarrari ikusgaitasuna eman zion belaunaldiko kide da. Alabaina, bere lana masa-kulturaren ikonografia huts batetik laster urrundu zen. Berean, zeinuek, inskripzioek eta ohiko irudiek autobiografia piktoriko baten zerbitzura jokatzen dute batez ere: gogo homosexuala, laguntasunak, atelierrak, etxeak eta zeharkatutako lekuak.

1964an ezagutu zuen Kaliforniak bere hiztegiaren zati bat ezarri zion: etxe baxuak, igerilekuak, argi lehorra, gizonen gorputzak eta kolore akrilikoak. 1967an margotutako A Bigger Splash lanak garai hartako irudirik erreproduzituena izaten jarraitzen du. Alta, Ikur hedonista bat baino, eskasiari buruzko koadro bat da: igerilaririk gabeko murgiltze bat, bere arrastora mugatutako gertakari bat, koloreak isiltasuna antolatzen duen gainazal lau bat.

1968-1975 urteetako erretratu bikoitzek dentsitate bi baloreduntasuna eman zioten bere pinturari. Mr and Mrs Clark and Percy, Christopher Isherwood and Don Bachardy edo Portrait of an Artist (Pool with Two Figures) lanek ez dute antzekotasuna bakarrik bilatzen. Distantziak irudikatzen dituzte: modeloen artean, barrualdearen eta kanpoaldearen artean, ikuslearen eta koadroaren artean. L'Œil aldizkari frantsesak 2006an egindako elkarrizketan, Sarah Howgatek gogorarazten zuen batzuetan batere losintxari eskas samarrak diren Hockneyren erretratuek "bere gizatasuna eta subjektuarekiko enpatia osoa" adierazten zutela.

Hockneyk perspektiba bakarra zalantzan jarri zuen etengabe. 1980ko hamarkadatik aurrera, bere Polaroid mihiztadurek, bere fotomuntaiek eta, ondoren, bere irudi konposatuek kubismotik heredatutako galdera bat jartzen dute berriro jokoan: nola itzuli begirada baten iraupena? 1999an, Le Journal des Arts aldizkarian, pintura "oroigarriena eta indartsuena" zela ziurtatzen zuen, munduaren interpretazioa ez diolako aparatuari uzten. Zazpi urte geroago, bere jarrera laburbiltzen zuen: "Etorkizuna pinturarena da, eta ez argazkigintzarena".

Konbikzio horrek ez du teknikari uko egiterik suposatu inoiz. Hockneyk koloretako fotokopia, faxa, kamera anitzak, iPhonea eta, ondoren, iPada erabili zituen. 2010ean, Le Journal des Artsek adierazi zuen iPada sormen-euskarri bihurtu zuela, "ohiko euskarri artistikoen maila berean". Artistak "benetan marrazki-koaderno bat bezala" ikusten zuen. Erronka berbera zuen: begiak eta eskuak egindako irudiari eustea, tresna aldatuta ere. Camera lucida delakoari buruz, zera zehaztu zuen 2006an: "Teknika bat besterik ez da, ondoren marrazkia egitea zure esku dago".

Bere ibilbidearen amaiera paisaian zentratu zuen, hasieran Yorkshiren eta gero Normandian, non 2019an finkatu baitzen. A Year in Normandie lan digitala, Bayeuxko Tapizan oinarritua, Pariseko Orangerie Museoan aurkeztu zen 2021ean. Ziklo honek Canyon Handiko edo Woldgateko paisaiak luzatzen ditu: ez artzain-giroko itzulera gisa, baizik eta gorputzaren mugimendua eta denboraren aldakuntza irudian sartzeko saiakera gisa. Hockneyk modu sinplean adierazten zuen: "Bizi bagara, mugimenduan gaude".

XX. mendeko artean duen lekua oposizio zorrotzegiei uko egite horri dagokio. Pop artea, erretratuaren tradizioa, antzerkia, estanpa, argazkigintza esperimentala eta irudi digitala zeharkatu zituen, pintura tresna kritiko gisa alde batera utzi gabe. Ingres, Holbein, Rembrandt, Picasso, Matisse edo Van Goghekiko zuen interesa ez zen historizista: ikusteko, gainazal bat eraikitzeko eta forma bat sortzeko bideei buruzkoa zen. 2006ko elkarrizketan honako hau adierazi zuen: "Irauten duena forma da".

—JdA-tik ekarria