Ehunak gogoratzen du. Landare pigmentuen eta landare erauzkinen ondoz ondoko bainuetan murgilduta, keinu bakoitzaren eta erresistentzia bakoitzaren aztarna zehatza gordetzen du. Joël Dagèsek ez du margotzen; koloreak zuntzetan bere bidea aurki dezan uzten du. Obrak gordetzen duena prozesu motel eta itzulezin baten aztarna da.

Haren lanean, ehuna ez da inoiz hutsetik abiatzen. Azoketan oihal zaharrak bilatzen ditu, erabileraren eta igarotako denboraren memoria daramaten ehunak. Tindaketa, orduan, historia horren gainean ezartzen da. Shiboriaren bidez, ehuna tolestu eta lotzen duen teknika japoniarraren bidez, tindaketa ontzira murgildu aurretik, hutsuneak sortzen ditu: koloreari uko egiten dioten eremuak, indigoaren bihotzean irauten duten zuriak. Marrazkia erresistentziatik sortzen da. Konfiantzan oinarritutako artea da: keinuak ez du forma bat ezartzen, baizik eta forma hori ager dadin baldintzak sortzen ditu.

Urdinaren formak erakusketak lekurik gabeko paisaiak agertzen diren bastidore gaineko mihise multzo bat aurkezten du. Horizonte bat antzematen dela dirudi, ur geldiko gainazal bat, ekaitzaren aurreko zeru bat. Baina forma hauek ez dute ezer imitatzen. Artistak materiari bere bidea egiten uzten dionean agertzen dena dira. Indigoa da nagusi, sakona, ia itsasokoa. Gero, buztin koloreko laranja bat agertzen da banda argitsu batean. Arrosa hauts batek ustekabeko diagonal bat marrazten du. Ehun gordina azaleratzen da, urdinaren trinkotasunean argi arrakala baten gisara.

Badago zerbait meteorologikoa obra hauetan, zeruaren egoerak oihalera ekarri izan balira bezala. Dagèsek, hogeita hamar urteren ondoren Paris utzi eta haurtzaroko lurrera itzuli zenak, barruan darama zikloekiko arreta hori, naturak denbora emanez gero agerrarazten duenarekikoa. Donostian, urdina nonahi dagoen hiri atlantiko honetan, Kontxako badian, Egiako fatxadetan, Kantauriko argi aldakorrean, Urdinaren formak erakusketak bere oihartzuna aurkitzen du. Obrak ez ziren kanpotik etorri; nonbait, kolore horretan bertan bazeuden jada.

Joël Dagès

Parisen modan eta arte irakaskuntzan hogeita hamar urte eman ondoren, 2019an Narrossera itzuli zen, Landetako familia baserrira bizitzera, bere praktika artistikoari erabat ekiteko. Haren tindaketak koadro gisa pentsatuak daude. Oihal zuriaren gainean, ondoz ondoko tindaketa bainuen bidez, koloreak finkatu eta nahastu egiten dira, mugimendu bibratzaileak sortuz. Erabilitako pigmentu guztiak landare jatorrikoak eta ekologikoak dira, tindaketa teknikak antzinakoak dira, eta oihalak bigarren eskukoak.