Cibrianek atsegin handiz aurkezten du Ruoxi Jinen bakarkako lehen erakusketa galerian. Ruoxi Jin-ek (Harbin, 1997, Txina), batez ere, eskulturaren eta performancearen bidez lan egiten du. Galeriaren sarreran jarritako Becken zutabe batek ematen dio hasiera erakusketari. Aaron T. Beck psikiatrak garatutako ariketa egituratua da, pentsamendu automatiko negatiboak eta portaera-ereduak identifikatu eta berrantolatzeko erabiltzen dena. Horretarako, egoerak, emozioak eta erantzunak kategoria desberdinetan bereizten dira. Hemen, artistak bere egiten du esparru introspektibo hori, eta bere pentsamenduak azaltzen ditu; galerista eta erakusketaren muntaia prozesua inplikatzen ditu, eta autoanalisi psikologikoaren eta kritika instituzionalaren arteko mugak arakatuz.

Talde bat entzuten da frantsesez "Zorionak" kantatzen, hainbat erregistro emozionaletan. Soinua galeriako biltegitik dator, eta aurreko erakusketak utzitako zulo baten bidez proiektatzen da erakusketa-gunerantz. Soinuak galeria osoa islatzen du, eta kantuaren jomuga den pertsona, berriz, ezezaguna da. Badirudi ahots desberdin horiek, nolabait afinatuta, erakusketan dauden objektuetara erortzen direla. Horien artean, opera-betaurreko ugari daude lurrean, sabairantz begira. Artistak eraldatu ditu, ikusleak hurbilagotik behatu dezan. Kantua bezala, ez dago ziur betaurrekoak zein norabidetarantz dauden kokatuta. Hala ere, espazio osoa hartzen dute. Norabidearen eta presentziaren, nahiaren eta larritasunaren arteko tentsio hori zentrala da erakusketan, eta soinuaren, kritika instituzionalaren eta eskulturaren bidez hedatzen da.