Gobernuan dagoen koalizioaren erantzunak baztertu egin du berezko lege proposamenak aurkeztea; ez ditu beharrezkoak ikusten. Hala ere, harritu nau aipatutako bi txostenetan esaten dena kontuan ez izateak, eta EH Bilduk eta Sumarrek egindako eskaera hain hitz gogorrekin edo hainbesteko ziurtasunarekin baztertzeak. Erantzuna eman duen legebiltzarkide jeltzaleak, proposamena atzera botatzeko arrazoiak eman beharrean, eraso dialektiko batekin hasi du bere diskurtsoa, eta "populismoa, demagogia eta klientelismoa" hitzak erabili ditu ekimen legegilea baztertzeko. Populismoek eta demagogiek ez dute arrazoirik ematen beren argumentuetarako, emozioetan eta diskurtso hutsetan oinarrituta egotenbaitira, baina legebiltzarrean entzundakoa —proposamena aurkeztu duen taldearen ideologiarekin bat etorri edo ez— txosten tekniko batzuetan oinarrituta dago. Zaila egiten zait Lanartea izeneko elkarteak eta Siadecok idatziz jasotakoari demagogia deitzea. Bestalde, klientelismohitza bera ulertzea ere zaila egiten zait testuinguru horretan. Kultur sisteman lan egiten dutenak zeinen klienteak dira? Edo EH Bildu eta Sumar dira kultur sektorearen klienteak? Ez dut ulertzen.

Baina gehien harritu nautenak jeltzaleen diskurtsoaren azken hitzak dira; atzerrian inbidiaz begiratzen digutela esaten duen pasartea auzo lotsa emateko modukoa iruditu zait. Zertan oinarritzen da horrelako baieztapena egiteko? Zeinek zeri begiratzen dioinbidiaz? Espainiako erreferentziak hartuta —eta horrela ibiltzen dira gure politikari gehienak—, itsuen herrian, begibakarra alkate. Zein ari da demagogia egiten?

Azkenik, "prekaritateak ez dakar lanak okerragoak izatea; askotan, artistek barruan duten bulkada bestelakoa da" esaldia ulertzea zaila egiten zait. Lehenbiziko zatiarekin ez nago ados, bigarrena norbaitek azaldu beharko dit; bien arteko elkarketak ezjakintasuna adierazten du, etagaurko artikuluko bigarren esaera: ezjakintasuna ausarta da.