1995etik, Zisjordania hiru eremutan (A, B eta C) banatuta dago. Eremu horiek Israelek administratzen ditu (C eremua: Ekialdeko Jerusalem eta Jordan ibaiaren harana), edo Palestinar Aginte Nazionalak (A eremua: Jeriko, Ramallah, Betleem, Nablus, Jenin, Tulkarem), edo bien artean adostuta (B eremua: Zisjordania erdialdeko eta mendebaldeko herrixkak). Beraz, eremu bakoitzeko aztarnategi arkeologikoak erakunde ezberdinen menpe daude. Israelen aldetik, Defentsa Ministerioaren menpe dagoen Administrazio Zibileko "Arkeologiako Lantalde Nagusia" (Staff officer of Archaeology) arduratzen da horretaz: Israelek "behin-behinean" okupatzen du eremua 1967tik, eta, ondorioz, ezin du Ondare Ministerioak kudeatu.

Likudek eta eskuin muturreko alderdi erlijiosoek proposatuta, lehen irakurketan onartutako lege-proiektuak agintaritza zibil berri bat sortzea aurreikusten du aztarnategi arkeologiko guztiak ikuskatzeko, "Judea eta Samariako Ondare Agintaritza" izenekoa. Israelgo komunikazio ofizialetan, "Judea eta Samaria" terminoa baliatzen dute Zisjordania izendatzeko, terminologia hori nazioartean onartuta ez egon arren. Agintaritza hori zuzenean Israelgo Ondare Ministerioari lotua izanen litzaioke, ez eta Defentsakoari, eta Zisjordaniako aztarnategi guztien kudeaketaz arduratuko litzateke. Testuaren lehen paragrafoek ondoko helburu hau azaltzen dute: "Judea eta Samariako antzinako gauzen, ondarearen eta aztarnategi arkeologikoen kudeaketan Israelgo Estatuaren erantzukizun zuzena ezartzea". Testuak legezko esparru bat ere aurreikusten du "[aztarnategi horien aurkako] erasoak prebenitzeko eta murrizteko, bereziki antzinako gauzen eta aztarnategien babesa, kontserbazioa, garapena, irisgarritasuna eta salbamendua bermatuz". Ondorioz, honek Osloko Akordioek ezarritako administrazio moduaren aldaketa dakar.

Testua justifikatzeko erabilitako argumentuen artean, Amit Halevi Likudeko diputatuak adierazi du Iranen eta Hamasen aurkako gatazkak "garaipen kultural bat" ere barne hartu behar duela, gaur egungo gerrak eta Israelgo ondarearen babesa lotuz. Testu hau Zisjordaniako kolonizazio azkarraren eta bertako aztarnategi arkeologikoen estatusaren inguruko bi urteko eztabaida sutsuren ondoren iritsi da: legez kanpoko koloniak eraikitzeaz gain, kolono israeldarrek hainbat aztarnategi kaltetu dituzte berriki, gobernuaren aldetik inolako gaitzespenik jaso gabe. Suntsipen horiek gora-behera, ultra-nazionalistek Zisjordaniako aztarnategi arkeologikoen kudeaketa osoa eskatzen dute, Samaria, Jeriko eta Shiloh hiri biblikoak, Qumrango kobazuloak, eta Herodes erregearen jauregia eta hilobia barne.

Emek Shaveh GKEaren txostena

Ondarearen aurkako erasoak dokumentatzen dituen Emek Shaveh Israelgo GKEaren (Gobernuz Kanpoko Erakundea) arabera, erronka nagusia ondarearen kudeaketa agintaritza zibil baten eskuetara igarotzea da, eta horrek "izatezko anexio bat" dakarrela adierazi dute bertako legelariek. Bigarren erronka da Israelek A eta B eremuetan indusketa eta ondarea babesteko jarduerak zabaltzea: Emek Shavehek zehaztu duenez, duela hilabete batzuetatik Arkeologiako Lantalde nagusiak jada zabalduta zituen bere prerogatibak eremu horietara, Osloko Akordioak urratuz. Emek Shavehek gaineratu duenez, 1954ko Hagako Hitzarmenaren arabera, botere okupatzaileak "antzinako gauzak legezko zaindari gisa kudeatu" behar ditu okupatutako herritarren mesedetan, eta ez bere onurarako. Azkenik, GKEaren ustez, lege-proiektu honek "arkeologia politizatzen du", izenburuan "ondare" terminoa erabiltzean eta gobernuari zein kolonoen komunitateetako babesleei lotutako agintaritza bat sortzean. Izan ere, agintaritza horretako kideak kolonoen ordezkarien artean izendatuko lirateke, Palestinar Aginte Nazionala baztertuz. Ondarearen instrumentalizazioa Israel sortu zenetik existitu den arren, lege-proiektu hau onartuz gero, A eta B eremuen anexioa berretsi liteke, Palestinar Aginte Nazionalari Osloko Akordioetatik bere zaintzapean dituen aztarnategi arkeologikoetara sartzea eragotziz.

—JdA-tik ekarria.