Daniel Pecharromán eta Clara Harguindey-ren Hodien taldea eta Olaia Baigorriren Korpografiak, gorputza lurralde gisa (jatorrizkoa gazteleraz: Corpografías, cuerpo como territorio) dira ebatzitako bi egitasmoak.

Daniel Pecharromán eta Clara Harguindey-ren Hodeien taldea

Hodeien taldea irakurketa-kluba da, eta topaketaren eta esperimentazio kolektiboaren bidez, hainbat teknologiarekin, narratiba berriak sortu nahi ditu Uharteko herriaren eta bere testuinguruaren inguruan. Baliabide bibliografikoak irakurriz eta nabigatuz, eta aurkitutako materialak aktibatuz, ingurunearekin erlazionatzeko beste aukera batzuk irudikatuko ditugu, digitalizazio-prozesuak oro har proposatuz.

Olaia Baigorri-ren Corpografías, cuerpo como territorio

Proiektuaren bidez, ikuspegi naturaletik fikziozko mugak sortzen dituzten lerro mugaezinez osatutako mapa bat kontzeptu artistiko bihurtu nahi da, historia hegemonikoak eta tradizionalak ukatutako horretarako lekua izan dezan. Nire ustez, artearen, ikerketaren, lurraldearen eta identitatearen arteko harremana edo hartu-emana sortzean oinarritzen da. Aukera ematea eta herriko bizilagunen kontakizunez baliatzea, beren "mapa propioa" sor dezaten eta lurraldea beren senti dezaten, okupatzea eta bizitzea ez baitira gauza bera.

Zeharkako Estetikak: Sua bizitu ikerketa eta ekoizpen artistikoko egonaldi hibridoa

Zeharkako estetikak: Sua bizitu egonaldirako garatzeko aukeratutako proiektuak Héctor Gardezen Negar egiten duen sua: gorputzak eta haziak batera errekan (Fuego que llora: cuerpxs y siembra junto al río) proiektua eta Anaïs Florinen Suaren eskuak (Les mans del foc)izan dira.

Negar egiten duen sua: gorputzak eta haziak batera errekan

Lurra eta bertan bizi diren gorputzak, nola hitz egiten duten espazioan eta nola eraikitzen diren identitateak abiapuntu moduan hartzen du proiuektu honek, artistaren diziplina anitzetako praktikak hartzen ditu tresna komunitario bat sortzeko, komunitatean belaunaldien arteko elkarrizketa eragiteko eta lurrari eta memoriari buruzko hausnarketa formulatzeko. Sua bizitzea lurrean bizitzea ere bada. Tenerife bezalako lur bolkaniko piztu baten distantzia geografikotik, Hector Gardezek gure gorputzen errealitateak baldintzatzen dituzten landatartasunei, tradizioei eta gizarte-egiturei buruzko hausnarketa garaikidea proposatzen digu.

Héctor Gardez (Tenerife 1990): Hainbat arte-adierazpenekin lotuta, Filologia Hispanikoa ikasi zuen La Lagunako Unibertsitatean, eta Zinema Zuzendaritza Madrilen eta Kuban. Ikus-entzunezko tresna artistikotik abiatuta, arte biziekin eta kultur kudeaketarekin dituen loturetan arakatzen du. Nazioarteko zirkuituetan estreinatutako ikus-entzunezko pieza batzuekin bideogintzan, paperezko filmean edo formatu analogikoan zentratzen da orain bere lana. Europako uharteetako artistei eskainitako Island Connect kosorkuntza-programaren parte da, eta La Lagunako Ateneoko ikus-entzunezkoen arloaren kudeatzailea da. Bere bilaketen artean, identitateei buruzko hausnarketa, landa-eremuko queer-a, artearen botere sendatzailea eta aktibismo sozialerako tresna gisa duen indarra edo adierazpen artistikoaren diziplina eta komunitate anitzeko lanak daude.

Suaren eskuak

Diziplina anitzeko ikuspegi batetik hurbildu nahi du La Flama del Canigó urteko ekitaldira eta, zehazki, Besòs ibaiaren bokaletik gertu dauden hiri eremuko auzoek osatzen duten eremua, bereziki, Sant Adrià de Besòs delakora, 2021. Urtetik aurrera egin baita. Talde eta pertsona ugariren artikulazioa, Canigóko Flamak urtero Sant Joanen su ugari piztu ahal izateko, suari nonahiko eta denboraz kanpoko izaera emanez: nortasun partekatu baterako su bakarra.

Les mans del foc proiektuarekin, erritualizatutako praktika kolektibo baten eta haren inguruan aktibatzen diren dimentsio sozial, identitario, politiko eta afektibo desberdinen gainean jarri nahi da fokua.

Anaïs Florin: Batez ere testuinguruko praktiken esparruan lan egiten du, eta interes berezia eskaintzen die lurralde-eraldaketei lotutako kontakizun, memoria eta borrokei. Bere lanak artxiboaren inguruan oinarritzen du, eta Valentziako historia hurbila erabiltzen du komunitatearen ideiaren inguruan eta hiria iraganeko, oraingo eta etorkizuneko topaketen leku gisa hausnartzeko.

Valentziako Erkidegoko Consorci de Museus-eko Sabers Subalterns-en Cultura Resident – Mediación y Cossos Comuncrédito programek beka eman diote, eta hainbat ekitalditan parte hartu du, hala nola Poliniza Dos, Bien Urbain – art dans et avec l ‘espace public, Mislata Miquel Navarro-ren Biennal – Arte Publikoko Sariak edo Manifesta Biennial Europe' s Nomadic Biennial – Manifesta 15 Barcelona.